Warto przeczytać

29.07.2016

Terapia dyslalii rozszczepowej

W terapii mowy dzieci z rozszczepem należy zachować ogólne zasady terapii logopedycznej oraz szereg zasad obowiązujących podczas prowadzenia terapii artykulacji. Jedną z najważniejszych - jest zasada rozpoczynania wywoływania głosek od najłatwiejszych dla danego dziecka. Logopedzie powinien przyświecać cel osiągnięcia jak najbardziej zrozumiałej mowy, co oznacza w pełni opanowany system fonologiczny.


Zasady prowadzenia terapii dyslalii rozszczepowej


Zawsze należy prowadzić terapię logopedyczną na miarę aktualnych możliwości pacjentaCzekanie, nieraz przez kilka lat, aby np. warunki anatomiczne się poprawiły, jest stratą cennego czasu pacjenta i niewykorzystywaniem jego możliwości rozwojowych. Jeśli warunki anatomiczne wymuszają nosowanie otwarte, skupić się należy nad opanowaniem właściwych sprawności komunikacyjnych, językowych, sprawności motorycznej narządów mowy, kształceniem słuchu fonematycznego itp., a w zakresie artykulacji – na prawidłowym miejscu, sposobie i udziale wiązadeł głosowych w realizacji dźwięczności głosek.

Nigdy nie wolno czekać z wywoływaniem kolejnej głoski do momentu, w którym wcześniej ćwiczona jest całkowicie poprawna. Dotyczy to przede wszystkim rezonansu nosowego. Zdarza się, że ze względu na warunki anatomiczne lub utrwalone nawyki nawet samogłoski ustne trudno jest wywołać i utrwalić z poprawnym rezonansem, a tym bardziej spółgłoski. Należy wtedy upewnić się, że miejsce realizacji, sposób i udział wiązadeł głosowych są prawidłowe i starać się w dalszym ciągu pracować nad właściwym rezonansem, ale można już zacząć pracę nad kolejnymi głoskami.

 

Kolejność wywoływania głosek

 

Stosuje się najczęściej dwie zasady (Wiśniewska 2005):

pierwsza – wywoływanie i utrwalanie głosek w kolejności, w której pojawiają się w rozwoju mowy; powinny to być takie, które fizjologi¬cznie już występują w danym wieku u dziecka zdrowego,

druga – moim zdaniem najistotniejsza – to stopniowanie trudności; wywoływanie głosek zaczynamy od dźwięków łatwych, mniej unosowionych, które można szybciej uzyskać (Styczek 1979), aby na ich bazie przechodzić do głosek trud¬niejszych. Przestrzeganie tej zasady jest ważne ze względów psychologicznych, pozwala bowiem dziecku uwierzyć we własne siły i przekonuje je, że skoro po¬trafi wypowiadać, np. samogłoski, na pewno nauczy się także innych głosek.



Agnieszka Banaszkiewicz 

Dr n. hum. w zakresie językoznawstwa, filolog polski, logopeda i neurologopeda, adiunkt w Katedrze Logopedii Uniwersytetu Gdańskiego od 2008 r. Jako logopeda pracuje od 2002 r.; obecnie w Poradni Ortodontycznej Uniwersyteckiego Centrum Stomatologicznego Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego, w ramach Programu ortodontycznej opieki nad dziećmi z wrodzonymi wadami części twarzowej czaszki, prowadzi diagnozę i terapię logopedyczną m. in. osób z rozszczepami. Autorka monografii Fleksja werbalna w mowie dzieci pięcioletnich (2011) oraz artykułów z zakresu diagnozy, terapii logopedycznej i lingwistyki.

Galeria

Archiwalne wydania

Realizacja: Ideo
Powered by: CMS Edito
Copyright 2011 Edupress. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Administrator stosuje pliki "cookies". Informacje zbierane przy pomocy "cookies" pozwalają dostosowywać usługi i treści do indywidualnych potrzeb i preferencji Użytkowników, jak również służą do opracowywania ogólnych statystyk dotyczących korzystania przez Użytkowników z Serwisu.